Anneanneler Unutulmaz

İki sene önce bugün sen dünyaya gözlerini kapadın ve benim ışığımı da beraberinde gördün.. O güne dair en net hatırladığım kare “bu acı nası geçer” dememdi.. Dünya durdu sandım.. Tek tesellim gittiğin yerin burdan daha aydınlık olması..Sana duyduğum özlemi tarif edemem. Gün içinde karşılaştıklarım beni hep sana götürüyor..Geceleri de rüyamda görüyorum seni.. Hep gülüyorsun, seni hatırladığım halinden daha genç, daha mutlusun.. Hayatta verilen her karara saygı duymaya özen gösteririm, ama seninkini kabullenmem zor oldu.. Kızgın değilim sana, kırgın da.. Seni anlamaya çalışıyorum. Belli etmemeye çalışsam da sen gittiğinden beri hiçbir şey eskisi gibi olmadı.. Gidişin bana çok şey öğretti, hiçbir şeyi umursamaz gibi görünen insanlara, artık daha farklı yaklaşıyorum, biliyorum ki onların da hayatlarında aslında canlarını çok acıtan bir şey olmuştur..  Bir şey daha öğrendim, dünyanın en güzel dostlarına sahipmişim.. O günü tam hatırlamasam da etrafımda sevdiğim ve beni seven insanları hatırlıyorum.. Beni boş laflarla avutmadılar, yanımda sessizce durdular, elimi hiç bırakmadılar.. Sen yokken mutlu olmak hakkım değilmiş gibi geliyor, sonra beni ne kadar sevdiğini hatırlıyorum, kahkahalarını hatırlıyorum.. Sanırım sen de beni mutlu görmek isterdin.. Acın geçti zannetme, sadece yaşama ayak uydurmaya çalışıyorum, çalışıyoruz.. Seni her gün, her saniye anıyorum.. Televizyon izlerken reklam arasında yanıma gelip “ben hangi kanalı izliyordum, unuttum” demeni özledim, kimsenin yapamadığı kadar lezzetli köfte patatesini özledim, sarı kıvırcık saçlarını taramayı özledim, bizden gizli şeker yerken seni yakaladığımda yüzündeki kabahat işlemiş mahçup çocuk gülümsemeni özledim, her kahve içtikten sonra peşimden fal baksana diye koşmanı özledim, doğum gününden bir gün önce yanıma gelip "yarın benim doğum günüm unutma" demeni özledim en çok da “anneanne” demeyi özledim.. Kavuşmamıza ne kadar kaldı bilmiyorum ama ben seni gerçekten çok özledim.. Küçükken bize geldiğinde ağlardım, çünkü senin bize gelmen annemlerin bir yere gitmesi demekti, ya da ben hep öyle zannederdim.. Şimdi o kadar isterdim ki kapıyı çalıp içeri girmeni.. Sana veda edemedim, son bir kez göremedim, sarılamadım sımsıkı.. En azından bir kez daha sarılmayı, o pofuduk yanaklarından öpmeyi isterdim, ama olmadı.. Dedem de yanına geldi, umarım orda da didişmiyorsunuzdur.. Annemi merak etme ben onun elini sımsıkı tutuyorum, o da benimkini.. Seni çok seviyorum, uzakta da olsan yüreğimde sevgini hep hissediyorum..O kelimeyi unutmamak için arada bir fotoğrafına bakıp "anneannem" diyorum, "benim canım anneannem"..